En España non hai un problema relevante de vacantes laborais. A taxa de vacantes de España é a máis baixa de Europa, moi por baixo da media da Unión Europea ou a Eurozona. O problema de España, que ten máis de millóns 4 de demandantes de emprego e a taxa de paro máis alta de Europa é o contrario: a falta de suficientes bos postos de traballo deriva do infradesarrollo do tecido produtivo e as súas debilidades. Corrixir estas debilidades é a mellor forma de solucionar os desaxustes no mercado de traballo en España. 

Abstract:

In Spain there is no relevant problem of job vacancies. Spain's vacancy rate is the lowest in Europe, well below the European Union or Eurozone average. The problem in Spain where more than 4 million people are looking for a job and there is the highest unemployment rate in Europe is the opposite: the lack of enough good jobs derives from the underdevelopment of the productive and business structure and its weaknesses. Correcting these weaknesses is the best way to resolve imbalances in the labor market in Spain.

España ten poucas vacantes laborais, moitas menos que en Europa e ademais unha porcentaxe relevante non son realmente postos laborais sen cubrir, xa que corresponden a ofertas públicas de emprego vinculadas a procesos de estabilización de empregos temporais xa existentes. Esas prazas das Administracións Públicas considéranse vacantes desde que se crean ata que culmina o proceso de selección, un período que adoita prolongarse bastantes meses, elevando a cifra de postos vacantes. É lóxico o baixo volume de vacantes laborais en España, dado que aínda rexistra a taxa de paro máis alta de Europa. A nivel europeo alí onde as taxas de paro son baixas, as vacantes son máis elevadas. Polo que unha taxa alta de vacantes non vén asociada a un mal funcionamento do mercado laboral senón, ao contrario, a un mercado laboral máis desenvolvido e con menores taxa de paro.

En España a taxa de vacantes sitúase no 0 , 9 %. É dicir, existe menos dunha vacante pendente de cubrir por cada 100 persoas asalariadas. No conxunto da Unión Europea a taxa de vacantes é do 2 , 8 % e na Eurozona do 3 , 1 %. A incidencia das vacantes en España supón menos dun terzo da intensidade que ten en Europa, o que evidencia o seu limitado impacto.  

E, con todo, en España periodicamente téntase instalar na opinión pública a gravidade dun problema de vacantes que non é real, cuxo obxectivo é lograr cambios regulatorios e laborais preventivos en beneficio dos intereses empresariais e en contra dos dereitos da clase traballadora.

España non ten un problema estrutural e xeneralizado de vacantes. O seu nivel é mínimo e podemos consideralo “friccional”, máis aló dalgunha ocupación específica. Como é habitual no funcionamento do mercado laboral, hai empresas que buscan traballadores/as e hai traballadores/as que buscan un emprego, e ambas as partes deben porse de acordo nas condicións laborais, o que supón un tempo de desaxuste. Coa elevada cifra de poboación en paro que persiste en España na maioría das provincias, as vacantes, en xeral, tardan pouco en cubrirse, e aquelas que tardan máis non é por falta de traballadores co perfil buscado senón por insuficiencia das condicións laborais ofrecidas ou os altos custos asociados nos que debe incorrer o traballador/a para aceptala (por exemplo, o custo da vivenda en zonas turísticas) que fai estes traballos menos atractivos.

A taxa de vacantes en España é mínima e mesmo unha maior taxa de vacantes sería representativa, como o é en toda Europa, da existencia dunha situación de case pleno emprego e un maior desenvolvemento do tecido produtivo, onde en lugar de ter millóns de persoas desempregadas para as poucas vacantes existentes habería maior abundancia de vacantes e menos persoas en paro. As vacantes reflicten que nun mercado laboral os desequilibrios cambiaron de bando, e a maior abundancia de vacantes adoita reflectir unha mellor situación do mercado laboral para a clase traballadora e maior marxe para lograr mellores condicións laborais. 

En España, os datos do SEPE de xullo de mostran 2023 que había 4 , 3 millóns de persoas demandantes de emprego ( 2 , 7 millóns en paro rexistrado e outros 1 , 6 millóns de persoas que demandan un emprego) das que 0 , 75 millóns contan con estudos terciarios/superiores, 2 , 55 dispoñen de estudos secundarios como máximo e 1 millón non logrou titular máis aló dos estudos primarios. Segundo a EPA do segundo trimestre de , 2023 o 11 , 6 % da poboación activa estaba en paro en España, moi por encima dos niveis de paro friccional e moi lonxe da situación de pleno emprego que puidese xerar tensións ás empresas por falta de persoal.

Por tanto, o problema do mercado laboral en España non é o exceso de vacantes senón todo o contrario: o infradesarrollo do tecido produtivo para incorporar aos millóns de persoas desempregadas, demandantes de emprego ou desanimadas que nos farían converxer cos niveis europeos de actividade laboral. Necesitamos un tecido produtivo maior e máis puxante, con capacidade de xerar os millóns de empregos que necesita a nosa economía para facer efectivo o dereito ao traballo ao conxunto da súa poboación.

A existencia de vacantes, contrariamente á opinión que se pretende instalar desde algúns ámbitos, en Europa é indicador dun maior desenvolvemento do tecido produtivo e da actividade laboral, onde os niveis de paro sitúanse en porcentaxes baixas, próximos ao pleno emprego. Nese contexto si poderían aparecer pescozos de botella na contratación por falta de persoas ou ineficiencias na intermediación. Nese caso, do mesmo xeito que ocorre en Europa, sería un indicador da bonanza do mercado de traballo, onde os desaxustes recaerían non ao lado da abundancia relativa de traballadores que busca un emprego senón ao lado das empresas que buscan traballadores. E iso levaría a unha maior competencia entre as empresas para atraer traballadores e traballadoras, unha mellora das condicións ofertadas, así como da formación e recualificación da poboación traballadora cara a ocupacións e sectores máis produtivos e demandados.

En España a taxa de vacantes só é relevante na Administración Pública

Segundo os datos do INE (Enquisa Trimestral de Custo Laboral) as vacantes en España teñen un peso mínimo na maioría dos sectores, e só teñen unha incidencia relevante na Administración Pública, onde equivalen ao 3 , 6 % do emprego asalariado, unha porcentaxe ligada ao aumento da convocatoria de ofertas públicas de emprego, cuxo longo período de cobertura desde que se convocan ata que se pecha o proceso, failles aparecer na estatística de vacantes laborais, aínda que moitos deses postos xa están cubertos durante todo o proceso con persoal laboral temporal ou interino.

Descontadas as administracións públicas, o nivel de vacantes en España presenta cifras -aínda máis- baixas no resto dos sectores, e só outro tres ramas rexistran unha incidencia de vacantes igual ou superior ao un por cento: información e comunicacións ( 1 , 7 %), actividades profesionais, científicas e técnicas ( 1 , 4 %) e actividades administrativas e servizos auxiliares ( 1 , 0 %). Son taxas reducidas en todo caso e moi por baixo da que rexistran eses mesmos sectores de actividade a nivel europeo.

Outras ramas cuxa suposta falta de traballadores adoita recibir moita atención mediática rexistran en España unhas taxas de vacantes ínfimas: hostalaría ( 0 , 7 %), construción ( 0 , 6 %), comercio ( 0 , 6 %), sanidade e servizos sociais ( 0 , 6 %), transporte e almacenamento ( 0 , 5 %), industria manufacturera ( 0 , 4 %), entre as máis relevantes como mostra o gráfico seguinte.

Como xa se analizou, as vacantes só teñen unha intensidade relativa importante na Administración Pública. En cifras absolutas (número de vacantes) é tamén a Administración Pública o sector que concentra o maior volume de vacantes, o que reforza o argumento de que, excluído este sector, a existencia de vacantes no noso mercado de traballo é practicamente anecdótica. A metade das vacantes en España concéntrase en Administración Pública, sanidade e educación.

Segundo o INE, en España había 149 . 600 vacantes no primeiro trimestre de , 2023 na industria, a construción e os servizos ¹ , sectores onde traballan 16 , 3 millóns de persoas asalariadas, o que supón unha taxa de vacantes do 0 , 9 %. A Administración Pública, defensa e seguridade social concentra a maior parte desas vacantes ( 51 . 400 , o 34 , 3 % do total) ligado ao maior tamaño das convocatorias públicas de emprego en vigor. A seguir, as seguintes ramas cun maior volume de vacantes son comercio e reparación de vehículos ( 14 . 500 ), actividades sanitarias e de servizos sociais ( 11 . 400 ), información e comunicacións ( 11 . 200 ), actividades profesionais, científicas e técnicas ( 10 . 700 ), actividades administrativas e servizos auxiliares ( 9 . 500 ), industria manufacturera ( 8 . 800 ) e hostalaría ( 8 . 200 ), como figura na táboa seguinte.
 

Os baixos datos de vacantes en España que mostran as estatísticas públicas contrastan coa imaxe que reiteradamente se traslada desde os medios de comunicación por algúns sectores interesados.

En setembro de numerosas 2021 noticias reflectían que existía unha necesidade de “ 700 . 000 postos de traballo na construción e non atopaban man de obra cualificada” segundo fontes da patronal do sector. A realidade é que as vacantes na construción eran 6 . 700 no 4 2021 t e baixaran a . 6 200 no 1 2023 t segundo o INE, o que supón unha taxa de vacantes do 0 , 6 % do emprego asalariado do sector, moi por baixo da media nacional e da taxa media da construción a nivel europeo. 

En setembro de publícase 2023 a noticia de que “hai 30 . 000 vacantes en ciberseguridade sen cubrir e que se necesitarán 80 . 000 profesionais na materia para 2024 ” segundo o Incibe. Esas cifras non cadran coas que reflicten as estatísticas oficiais, onde as vacantes nestes sectores son moito menores: 11 . 200 no sector de información e comunicacións no 1 2023 t , onde a taxa de vacantes é do 1 , 7 %.
Buscouse, e séguese buscando, construír relato a golpe de titular intencionado pero que non corresponde coa realidade de España.
 

A taxa de vacantes en España é a máis baixa da Unión Europea

A taxa de vacantes na Eurozona ( 3 , 1 %) e no conxunto da Unión Europea ( 2 , 8 %) triplica con fartura a que existe en España ( 0 , 9 %) no primeiro trimestre de . 2023 Unha gran distancia que sitúa a España como o país coa taxa de vacantes máis baixa de todos os países da nosa zona. 
Como indica o gráfico adxunto, as taxas de vacantes sitúanse na actualidade por encima dos niveis previos á pandemia, sobre todo no conxunto da Eurozona e da UE, e de forma máis moderada en España. Este repunte das taxas de vacantes en Europa está vinculado co descenso das taxas de paro na UE e a Eurozona, que en se 2022 situaron (en situáronse 2022 en torno do 6 - 7 %, por baixo dos niveis prepandemia) explicarían o repunte da taxa de vacantes en Europa. A persistencia de taxas de paro aínda elevadas en España xustificaría as menores tensións dos empregadores para atopar traballadores e o menor repunte da taxa de vacantes no noso país, como se reflicte no gráfico.

A taxa de vacantes de España ( 0 , 9 %) é a máis baixa de Europa, xunto coa de Bulgaria, Polonia e Romanía. As economías máis desenvolvidas de Europa, con altos niveis de actividade laboral e niveis de paro moi baixos, presentan taxas de vacantes moito máis elevadas, como é o caso de Países Baixos ( 4 , 7 %), Bélxica ( 4 , 7 %), Austria ( 4 , 7 %), Noruega ( 4 , 3 %) ou Alemaña ( 4 , 1 %). O nivel de vacantes dunha economía garda relación co nivel de desenvolvemento económico dese país e o seu nivel de actividade laboral e desemprego, como se reflicte no gráfico seguinte.

Todos os sectores rexistran unha taxa de vacantes menor en España que en Europa

España non só ten unha taxa de vacantes inferior á da Eurozona e a Unión Europea para o conxunto da súa economía. Tamén rexistra esa menor taxa de vacantes para todos os sectores para os que se dispón de datos comparables, o que confirma a inexistencia dun problema de vacantes en España, nin en termos agregados nin en termos sectoriais. As empresas non teñen un problema estrutural para cubrir as súas vacantes en España. Non existe ningún sector con tensións “” ou “pescozos de botella” importantes e a súa dificultade para conseguir persoas traballadoras coas que cubrir as súas necesidades de contratación é moito menor que as que enfrontan as empresas a nivel europeo. 

Segundo os datos de Eurostat, nos sectores onde as vacantes son algo máis relevantes en España (información e comunicacións, actividades profesionais, científicas e técnicas) a súa intensidade apenas equivale á terceira parte das existentes na Eurozona, como se aprecia no gráfico adxunto. Noutros sectores que periodicamente copan titulares sobre a falta de traballadores, como hostalaría, construción, actividades administrativas e servizos auxiliares ou transporte e almacenamento, a taxa de vacantes en España apenas supón unha ínfima parte da taxa que existe na Eurozona, como se mostra no gráfico seguinte.  
 

España só presenta unha taxa de vacantes relevante en administración pública, defensa e seguridade social ( 3 , 2 %). Esta taxa é similar á taxa de vacantes media na eurozona ( 3 , 1 %) aínda que, neste caso, non hai dispoñibles os datos específicos para a administración pública a nivel europeo que permita comparar o sector. 

Se España non ten un problema de vacantes, ¿por que a insistencia reiterada en convencernos de que si o ten? O que algúns sectores empresariais buscan é desequilibrar aínda máis a negociación das condicións laborais para favorecer os seus intereses de parte á conta dos salarios e os dereitos laborais.

O “problema” que se pretende instalar na opinión pública co tema das vacantes laborais responde á mesma lóxica aplicada para abordar outros desaxustes do mercado de traballo: culpabilizar á clase traballadora dos desequilibrios do mercado laboral para disciplinarla e facela aceptar peores condicións laborais, ou abrir a cobertura desas vacantes a solucións excepcionais que serven para frear as melloras en dereitos.

Seguindo esta lóxica culpouse dos altos niveis de paro á poboación traballadora, ben por falta de cualificación ou -todo o contrario- polo seu exceso de formación -por estudar demasiado e haberse cualificado por encima do necesario -sobrecualificación- malgastando recursos educativos, ou por non querer aceptar os postos de traballo nas condicións ofrecidas. O exemplo extremo sófreo a poboación nova, á que se etiqueta como “ninis” -nin estudan nin queren traballar-, cando a inmensa maioría da poboación nova está a estudar e/ou xa está incorporada ao mercado laboral traballando ou buscando emprego. 

O obxectivo reiterado é claro; culpabilizar ao traballador/a de os desaxustes do mercado de traballo (alto paro, vacantes, sobrecualificación, …) e expor por tanto axustes á conta das persoas traballadoras os seus dereitos, en lugar de que os empregadores deban mellorar as condicións laborais e produtivas. 
 

O problema non son as vacantes, senón o infradesarrollo do tecido produtivo no noso país. En España as vacantes rexistran a súa taxa máis baixa a nivel europeo, ao mesmo tempo que a taxa de paro rexistra o seu nivel máis alto de todo o continente. Hai poucas vacantes porque as empresas non teñen necesidades que cubrir con novos traballadores e/ou perfís profesionais. En España, o 94 % das empresas que non teñen vacantes “non necesitan ningún traballador” e apenas o 4 % alega “un elevado custo de contratación”, menos mesmo que antes da pandemia.

O problema dunha economía como España non é de exceso de vacantes, senón todo o contrario, de falta de postos por cubrir, que é o escenario que se dá nos países máis desenvolvidos de Europa e que é un síntoma que reflicte un maior dinamismo empresarial, maiores niveis de emprego e actividade laboral e menores taxas de paro. As taxas elevadas de vacantes aparecen en economías máis desenvolvidas e con altos niveis de emprego e baixo de desemprego, onde si deben preocuparse de buscar fórmulas para cubrir eses postos dispoñibles, pero non é o caso de España. 

A reflexión crave en materia de vacantes é como melloramos a dimensión e capacidade do noso tecido produtivo e económico para xerar máis postos de traballo e incorporar aos millóns de persoas que están excluídos do emprego, un problema moito máis grave e urxente que os mínimos pescozos de botella existentes na cobertura de vacantes na actualidade en España. 

Para lograr corrixir os desaxustes laborais existentes é necesario ampliar o foco da análise do mercado laboral, excesivamente centrado na cantidade e calidade da forza de traballo, para incluír na análise a cantidade e calidade do noso tecido produtivo e empresarial e as súas características (fortalezas e debilidades) máis relevantes. Se España progresa na mellora, dimensión e capacidade produtiva do seu tecido empresarial e do seu sector público, poderá xerar e ofrecer máis empregos con mellores condicións laborais.

É necesaria unha reflexión profunda sobre o funcionamento da economía española, sobre as fórmulas de competitividade do noso tecido produtivo, sobre a súa especialización sectorial, e a súa localización dentro das cadeas globais de valor. Algunhas das claves pasan por superar algunhas das súas debilidades: fomentar o desenvolvemento e aumento do tamaño medio do tecido empresarial, limitar a capacidade de competencia desleal das grandes empresas (fiscalidade e outras) respecto das pequenas e medianas empresas, estabilizar os persoais e apostar pola súa formación, cualificación e desenvolvemento profesional, mellorar o acceso ao financiamento externo das empresas, incrementar a formación e cualificación dos propietarios e xestores das empresas, aumentar o esforzo do noso tecido empresarial en investigación, innovación e dixitalización.  

A estabilización do mercado de traballo propiciada pola última reforma laboral está a servir para suavizar os picos estacionales de contratación e despedimento e estabilizar os persoais. Isto favorecerá que os traballadores poidan acumular unha maior permanencia e experiencia laboral, e facilitar o seu acceso á formación e cualificación interna, o que reducirá a necesidade de ter que buscar fose perfís cualificados que se puideron formar e desenvolver no interno das empresas. O obxectivo é potenciar e mellorar dos procesos formativos internos e durante toda a vida laboral desde que as persoas contratadas acceden á empresa, e segundo van aumentando a súa experiencia e formación, poidan desempeñar labores máis cualificados, ascender profesionalmente e acceder a mellores condicións salariais e laborais. 

A sobrecualificación explícase polo infradesarrollo do tecido produtivo en España

A poboación en idade de traballar en España non está sobrecualificada, o seu nivel formativo segue sendo inferior ao da UE, o problema é o infradesarrollo do tecido produtivo e empresarial, cuxa reducida dimensión non é capaz de incorporar o talento e a formación das e os traballadores

Os datos de Eurostat pon de manifesto que, en , 2022 as taxas de “sobrecualificación” na economía española (que afectan ao 35 , 6 % da poboación asalariada) sitúanse moi por encima da media da UE ( 21 , 7 %) e da Eurozona ( 23 , 0 %). A cuestión relevante é se ese desaxuste entre formación e ocupación procede dun exceso de formación por parte da poboación (estudaría por encima das necesidades) ou se pola contra é o infradesarrollo do tecido produtivo o que explica a súa incapacidade de xerar bos empregos e as persoas con máis formación ocupan os empregos dispoñibles de todo tipo, desprazando ás persoas con menor cualificación e formación.

A poboación activa en España ten aínda un nivel de formación e estudos inferior á media da Unión Europea, polo que non é certo que exista un exceso de cualificación entre a poboación española en comparación á UE. De feito, a porcentaxe de poboación en España con baixos niveis de estudos segue sendo moi superior á media europea. Temos moita poboación que non titula máis aló da etapa obrigatoria, e como consecuencia, temos un menor peso de poboación con estudos secundarios, déficit que se concentra na baixa porcentaxe de poboación con estudos secundarios non xeneralistas (ciclos formativos de grao medio). Os niveis de poboación con estudos superiores é algo máis alto en España, debido ao elevado peso que teñen os ciclos formativos de grao medio e non tanto as titulacións universitarias.

Con datos de Eurostat para o 1 2023 t , un 35 , 8 % da poboación en España de 25 64 a anos ten un nivel de estudos titulados que non supera a etapa secundaria obrigatoria (e unha parte relevante nin sequera titula a etapa obrigatoria) fronte 23 ao , 0 % da Eurozona ou o 20 , 4 % da UE. É dicir, a porcentaxe de poboación que conta con estudos secundarios posobrigatorios ou estudos terciarios é menor en España á media da UE ou da Eurozona. Considérase que titular na segunda etapa de educación secundaria (posobrigatoria) é o nivel mínimo necesario para abordar con éxito o acceso ao mercado de traballo na actualidade e ademais é o requisito para acceder aos estudos superiores.

Nos últimos anos pechouse gran parte da brecha en taxas de escolarización e permanencia nos estudos que nos separaba de Europa entre as cohortes de poboación nova, pero o nivel de estudos da poboación en idade laboral ( 25 - 64 anos) segue claramente por baixo.
-    España xa logrou taxas de escolarización na súa poboación de 15 19 a anos na segunda etapa de educación secundaria ( 87 %) similares aos da UE 22 ( 88 %).
-    En España el porcentaje que se gradúa en secundaria superior se concentra en mayor medida en formación general ( 64 , 7 %) que en la UE 22 ( 56 , 3 %) y en menor medida en formación profesional ( 35 , 3 % versus 43 , 7 %).
-    España converxe coa UE en escolarización 17 anos pola alta porcentaxe de mozas en estudos secundarios segunda etapa xeral (que facilita o acceso posterior a estudos superiores) e unha moi baixa presenza na segunda etapa de secundaria profesional.
-    España ten unha taxa de bruta de escolarización en educación terciaria do 90 %

O tamaño medio empresarial en España é inferior á media europea

A estrutura empresarial en España por tamaño de empresa é similar á media da UE, pero cun tamaño medio algo inferior en termos de número medio de traballadores por empresa ( 4 , 9 en España, fronte a unha media na UE de , 5 1 ou de , 12 1 en Alemaña). A dimensión e o tamaño do tecido empresarial español é moi inferior ao de países como Alemaña, e a pesar de contar cun número similar de empresas, en Alemaña traballa asalariadamente máis do dobre de persoas que en España.

España ten un número de empresas ( 3 , 12 millóns) lixeiramente superior ao de Alemaña ( 3 , 10 millóns), a pesar do menor tamaño da súa economía. España ten máis microempresas que Alemaña ( 313 . 000 empresas máis de 0 9 a empregados), pero ten menos pequenas, medianas, grandes e moi grandes empresas: 162 . 000 empresas menos de 10 19 a empregados, 80 . 000 empresas menos de 20 49 a empregados, 41 . 000 empresas menos de 50 249 a empregados e 10 . 000 empresas menos de empregados 250 ou máis. 

En España, o 35 % do emprego concéntrase nas empresas de 0 9 a empregados, por encima da media da UE 27 ( 30 %) e sobre todo de países como Francia ( 28 %) ou Alemaña ( 19 %). Pola contra, en España “só” o 32 % do emprego concéntrase en empresas de e 250 máis empregados, fronte 36 ao % na media da UE 27 , o 45 % en Alemaña ou o 46 % en Francia.

Nos últimos anos en España aumentou a cifra de empresas medianas e grandes, máis aló das omnipresentes microempresas e pequenas empresas en España, pero este cambio na composición está a producirse moi lentamente

O sector público ten un tamaño en España inferior ao dos países máis desenvolvidos

O infradesarrollo do tecido produtivo en España tamén ten o seu equi valencia no menor desenvolvemento do sector público en España. A menor dimensión do sector público en España se sustancia nun menor desenvolvemento dos servizos públicos e, por tanto, unha menor presenza de emprego público, o que se traduce en menos oportunidades de emprego, menos vacantes e maiores niveis de desemprego para a poboación 

Segundo os datos do OCDE de , 2021 o emprego público en España supón só o 16 , 6 % do emprego total, un das porcentaxes máis baixas de Europa, dous puntos por baixo da media do OCDE ( 18 , 6 %) e practicamente a metade do alcance do emprego público nos países máis desenvolvidos: Noruega ( 30 , 9 %), Suecia ( 29 , 3 %), Dinamarca ( 28 , 0 %), …

Como se defendeu neste artigo, en España non hai un problema estrutural de vacantes senón de infradesarrollo do aparello produtivo. Pero en todo caso é importante identificar correctamente a causa que explique aqueles casos de vacantes que tardan máis tempo en ser cubertas, para que as posibles solucións axuden a resolver os desaxustes e agraven os problemas laborais realmente existentes (baixa actividade, alto paro, baixos salarios). Se as vacantes son poucas e a poboación en paro ou inactiva é elevada, e ademais conta coa formación e cualificación requirida, é evidente que o problema non é a falta de traballadores cualificados, e si a insuficiencia das condicións laborais e salariais ofrecidas ou complementariamente, a ineficiencia dos sistemas de intermediación laboral.   

É evidente que sempre pode e debe mellorarse a formación e cualificación da poboación traballadora, así como mellorar os sistemas públicos de intermediación laboral para favorecer a rápida cobertura das vacantes, pero eses non parecen os factores determinantes para caracterizar os desaxustes actuais na situación laboral de España.